شعرهای ماندگار

صبوری شب

به پایان می رسد

در طلوع خورشید

تا پر شود

پیاله ی نرگس

از صبح

و دل من

از زندگی

چه خوب بود

تابستانهای کودکی

وقتی

کرم های ابریشم را

به مهمانی برگ های توت می بردیم

و در

ولنگاری روزهای بلندش

هر روز کمی قد می کشیدیم

یادش به خیر

پاهای خاکی و پاشویه های حوض

یادش به خیر

حرفهای همسایه و آفتاب و فراقت

زمان را

کاسه ای نیست

تا که لبریز شود

فضیلتی رونده دارد

بسان آب

و صراحت مکرری

بسان سال

اما

لحظه هایی

به وسعت نامریی یک خاطره

باز می گرداند آب را

به سرچشمه

و می برد دل را

به کهن سردابه ها

تا نوازش دهد

خاطرات بودنی قدیم را

قصه‌ی دريا، پَری، پروانه‌ها

سوسوی فانوس و خوابِ خانه‌ها

کودکی‌های پُر از رويای نور

يک دل اينجا، صد دل از دنيایِ دور

هر چه دور از خود، بگو نزديک‌تر

رفته بوديم غرق بوسه: سر به سر

چلچله از صبحِ شبنم مست بود

حکمِ عيشِ زندگی در دست بود

مشقِ عيد و عطر باران از گُلاب

خواب‌ها بيدار و بيداری به خواب

برق می‌زد روی کوه: سبزينگی

زندگی لبريز بود از زندگی

دست صد رنگين‌کمان بر بام بود

گونه گونه ... بوسه‌ها در دام بود

با همه بود و نبودِ سرنوشت

زندگی رسمِ رهايی می‌نوشت

امروز

وقتی باران

موسیقی خود را

به پایان برد

درون ناودان حیاط

من

چنان لبریز شدم

که روحم

رنگین کمان بست

میان خلوت اتاق

زندگی رویش بذريست

میان سبد خاطره ها

خاطراتی شیرین

خاطراتی غمگین

خاطراتی بر جا

*

مثل پرواز کبوتر در باد

مثل گنجشک و نسیم

مثل روییدن یک بوته سبز

لا به لای علف هرزه پیر

*
مثل آواز خوش چلچله ها

مثل یک خواب عمیق

مثل پیوند به دامان خدا

سبز و آزاد و رها

*

مثل بازیگر عشق

مثل تابیدن ماه

مثل یک حرف و نگاه

روی لبخنده ی آه!

*

مثل جادوی سراب

مثل یک شیشه شفاف سکوت

مثل زیبایی نور

مثل یک تنگ بلور

مثل پیوند نفس

مثل آواز قناری به قفس

*

و نمازی که تو را می برد از ورطه هوش

و صدای تپش ثانیه ها

و فراوانی روییدن صبح

و سرا پا تشویش

در کنار گذر حادثه ها

مثل تاریکی شب

*

زندگی خوشتر از این هر چه که هست

زندگی خاطره است

*

نه ! گمانم که کم است

زندگی هر چه که باشد آبیست

زندگانی جاریست

*

خاطراتت برجا

گر چه خود خواهی رفت

زندگی بار دگر نیست تو را

*

پس بکوش ای همه عشق

خاطراتت رنگی

گر بپرسی از من

باز هم

خواهم گفت:

آری ! آری !

زندگی رویش بذریست

میان سبد خاطره ها

...

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع      سخت می گیرد جهان با مردمان سخت کوش